Foki niegdyś były traktowane przez rybaków jako szkodniki. Do dziś na ścianie północnej Muzeum Rybołówstwa, pod stropem prezbiterium, znajduje się rozpięta sieć do połowu fok, nazywana w języku kaszubskim "zelintową klotką". Wynalazł ją i opatentował w roku 1912 rybak z Kuźnicy, Paweł Budzisz. Jego sieć okazała się jednym z najskuteczniejszych narzędzi do zabijania fok. Teraz sytuacja jest odwrotna...

Przy Stacji Morskiej Instytutu Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego w Helu powstał duży kompleks basenów służący doświadczeniom naukowym z zakresu biologii i ekologii organizmów morskich. Jako podstawowy cel, postawiono sobie hodowlę w celach rozrodczych foki szarej.

Foki hodowane są w warunkach podobnych do tych panujących na Morzu Bałtyckim. W basenach jest ta sama woda co w morzu, a foki żyją w tzw. haremach, liczących łącznie od siedmiu do dziewięciu osobników.

Cały przychówek, po odkarmieniu przez matki oraz po opanowaniu umiejętności polowania na żywe ryby, jest uwalniany do morza.

Niestety, uwalnianie fok nie może odbywać się na przybrzeżnym terenie półwyspu. Z uwagi na duże niebezpieczeństwo odłowienia fok przez rybaków, wypuszczane są z dala od portów, w bezpiecznym i spokojnym terenie.

Fokarium składa się z budynku dydaktyczno-laboratoryjnego, wystawy poświęconej roli fok w ekosystemie Bałtyku i zagrożeniom jakie wypływają z dewastacji środowiska morskiego.

W fokarium znajdują się trzy duże baseny o głębokościach jednego metra, dwóch i pół oraz trzech i pół metra. Znajdują się tu również mniejsze zbiorniki, przeznaczone dla wychowu małych fok lub rehabilitacji chorych.